Wordsmith

Reader

Read the latest posts from Wordsmith.

from cankayagarage

Şeffaf Araç Kaplama

Şeffaf araç kaplama işlemi ile aracınızı uzun yıllar çizilmelere karşı tam olarak korur. Böylece aracınızın ikinci el değeri artarken, size de aracınızdan duyacağınız memnuniyet kalır. Elbette kaliteli bir malzeme ve profesyonel bir hizmet ile işlemi yaptırmak gerekir. Aksi takdirede gerek söktürmek istediğinizde gerekse kullanım aşamasında ciddi sorunlar yaşanabilir.

Aracının rengine daha ilk görüşte aşık olanlar. Uzun yıllar aracınızın tüm fiziksel ve kimyasal (taş izleri, kuş pisliği, asitli yağmur suyu, kuyu suyu, zift, reçine, katran, otopark sürtmeleri, araç çizilmeleri, boya tozu, polyester tozu vb.) etkenlere karşı ilk günkü gibi korumak Çankaya Garage ile mümkün!

Detaylı bilgi ve rezervasyon için uygulama merkezimize bekliyoruz.

Uygulamaları incelemek ve şeffaf araç kaplama hakkında daha detaylı bilgi almak için galeri sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.

 
Devamını oku...

from Counter Culture Comments

This is an edited version of the transcript for Counter Points Media's video 'Our Modern Dystopia' The information might be old or outdated, and the author might not hold the same opinion today.

Our Modern Dystopia

Our Modern Dystopia

I have been following censorship for around three years now, and it is a subject that has always fascinated me. Not because I saw overt threats to free speech at the time, but because of the vast powers big tech holds. I didn't understand the world of censorship in my sophomore year in high school as well as I do now, but I knew enough to see that it was only a matter of time before a company that controls the top browser, runs the most popular entertainment website, and holds the keys to the entire internet would begin to abuse its power, and this revelation is no more clear than in our present, near-dystopian digital age.

YouTubers have long been complaining about demonetization of videos due to language or edgy political views, but as of late the conversation has been louder, and the punishment harsher. For instance, soph, a 14-year-old satirist whose content comes across as a cross between a political version of Studio C and an intellectual PewDiePie, recently got targeted by BuzzFeed for supposedly using hate speech in her video do not be afraid. The part BuzzFeed, and the other NPC-like mainstream blogs and outlets took the most umbrage with was her saying “isalamalakem” and referring to the middle-aged Muslim men who marry very young girls and rape them. BuzzFeed merely had to shout “sick em boy” for YouTube to take the video down. However they likely were not expecting the outpouring of support she received from the alt-right, many of them undoubtedly duped into believing that she was actually racist, similar to how the fake news media on the left gaslighted hateful groups like the KKK into supporting Trump, on the merit that he was racist too. Ironically, YouTube bowing to the wishes of a hateful fake news blog amplified the accused, and helped her inch ever closer to the coveted 1 million subscriber mark. It was rumored that YouTube would remove her channel after completely demonetizing it, but thought better of it after seeing all the support she recieved for being bullied by two large, left-wing establishment groups.

Even more recently, Steven Crowder, the host of Louder with Crowder, which essential serves as the right-wing’s Late Show with Steven Colbert, was targeted by Carlos Maza, a gay guy who hosts the cringeworthy, anger-fueled left-wing video series on Vox’s YouTube channel called Strikethrough, for supposedly harrasing him for being gay. And later, he added that it was for being Mexican too. He cites times that Crowder debunks the pervasive errors in his NBC-funded YouTube videos, and describes him using so-called “homophobic” as well as racial slurs; the irony here is, Maza’s own Twitter handle is the word “gay” paired up with an apparently racial slur. It is hard to take one seriously when they become angry with someone for describing them the exact same way that they portray themselves on the outset. In a sane world, these claims would be met with the same mockery and scorn as one who calls the cops on someone for calling them ma’am, even though she introduced herself as such. Even YouTube, while investigating the particular clips Maza presented in his raging Tweets, found that Crowder had done nothing wrong in the videos, although in an effort to placate the emotional gay man during Pride Week claimed that they are investigating aspects of Steven Crowder’s YouTube channel. That investigation ended with YouTube demonetizing his channel for sells a shirt featuring the word figs.

I bring all this up to say that rather than going away, censorship is reaching a fever pitch that is destined to burn hotter than 451 degrees fahrenheit. In fact, at the University in which I am currently enrolled, Albert Mohler, famed anchor of the Christian-themed news and culture podcast “Daily Breifing”, was invited on campus for numerous speaking events, one of them being a town hall. I used that opportunity to ask a question regarding free speech online, citing instances such as FaceBook blocking ads for pro-life causes and Twitch banning the non-political streamer HelenaLive for mentioning that there are only two genders. In his response, he predicted that there will come a time when Christians won’t be allowed to use the internet at all. While it sounds like an outlandish dystopian nightmare, it’s not an impossible reality, and most importantly, it’s the one we are creeping closer and closer towards. As we approach the end of free speech on the highways of the internet, it’s important to know how to navigate the underground railroad and arrive at websites and digital solutions that allow you to express yourself freely.

Thankfully, these havens of freedom aren’t all that difficult to use. I recommend watching videos by The Hated One for better and more detailed instructions, but one can easily evade big tech almost completely. Using Linux can help keep Microsoft from analyzing your activity, which you may find in your interest, as it’s been rumored for nearly two decades that they’ve installed backdoors into Windows for the NSA’s use. Simpler solutions consist of switching away from Chrome or browsers that use unmodified versions of Google’s Chromium engine, to an alternative such as Firefox, Dissenter, or even Opera. The next step is to find alternatives to the websites one typically uses, preferably one with high-profile users. Some nice alternatives to YouTube and Twitch are BitChute and DLive, as BitChute content from users such as soph, Infowars, styxhexenhammer666, Timcast and 1791, and DLive has attracted PewDiePie to their platform. Nice alternatives to FaceBook and Twitter are Gab and Minds, both of which also have popular internet personalities. Furthermore, the browser Tor is exceptional at evading network-wide censorship measures, as well as hiding the ability of third parties to track your network usage. With the abundance of alternative websites and free independent software currently available, you can find respite from the leftist, zombie-like trolls; always feasting on the flesh of those different than them, and yet somehow never tired and never satisfied.

Written by Casey Rollins.

@realcaseyrollins@qoto.org

@realcaseyrollins@civiq.social

@thecaseyrollins on Twitter

 
Read more...

from Counter Culture Comments

This is an edited version of the transcript for Counter Points Media's video '#SOPHGATE' The information might be old or outdated, and the author might not hold the same opinion today.

#SOPHGATE

#SOPHGATE

It’s been known to many that YouTube takes somewhat sadistic pleasure in muting the voices of those who hold extreme points of view, any in a move that should shock absolutely no one, YouTube just banned soph, a budding satirist and top alt-right commentator. Satirically commenting on various trends in modern culture, the majority of her content consists of mocking the far left and pointing out instances of violence that often occurs among the left’s protected class. Her account is still available on BitChute, so her content is still online, but that hardly negates the fact that YouTube should technically be legally bound to support all points of view, as they are classified as being a platform rather than a publisher, and receive benefits by doing so.

This is exactly why it is important to use alt-tech now, before you are banned. A user like soph, who understands the controversial nature of her content, will be sure to back it up on a website like BitChute. But by the time you realize that you’re next, it will be too late, and your content could disappear from the internet quicker than a dusted character in Avengers: Infinity War.

 
Read more...

from Counter Culture Comments

This is an edited version of the transcript for Counter Points Media's video 'What Espanol in MSNBC Debates Reveal About Democrats.' The information might be old or outdated, and the author might not hold the same opinion today.

What Espanol in MSNBC Debates Reveal About Democrats

What Espanol in MSNBC Debates Reveal About Democrats

During the first MSNBC Democrat debate, at first glance it may seem that nothing of note occurred besides the mainstream media ignoring the only clear winner, Tulsi Gabbard. Few policy differences were exposed, but what was exposed shows something deeply troubling about the soul of the Democratic party.

On social media, Beto, Booker, and Castro were roundly mocked for their use of Spanish during the debate. The fact that Democrat candidates would even bother to answer multiple questions in Spanish was viewed by many as merely an act of pandering, and they’re right. Answering questions given in English in Spanish serves little purpose unless the debate had been translated during the telecast and the candidates didn’t want to be mis-interpreted.

Nevertheless, the case remains that candidates use opportunities like debates to speak to their voters, revealing that these Democrats view a sizeable and growing portion of their electorate as hispanic, many of them presumably illegal immigrants. The policies discussed revealed that they want to further change the demographic makeup of the country, allowing unrestrained immigration into the country under the guise of compassion, although that’s not the real motive as evidence by the fact that no matter how hard he tried, Julian Castro could not summon even a single fake tear over a tragic border incident. In reality, they’re importing voters, offering bribes to starving hordes in exchange for merely a vote. When put in line with the fact that all the candidates ignored the very real plight of many white Americans, alongside the cultish levels of support for Planned Parenthood, a child sacrifice temple originally called The Negro Project, reveals that Democrats view the electorate merely on the color of their skin.

According to them, whites are divided but incredibly stubborn, making it worthless to pursue whites on the other end of the aisle. Blacks are growingly insurrectionist and ideologically unstable, from Black Lives Matter to Blexit, making them unreliable voters. Hispanics, meanwhile, are poor and destitute, in need of a better life, which the Democrats can use to exchange votes for daily bread.

This unbelievably racist mentality of the modern Democrat party shows just how “caring and compassionate” they actually are. By inventing new so-called civil rights for sexual degenerates and those drowning in debt, among others, they whitewash the tombs, making themselves appear compassionate, but once you examine them closer, the repelling stench of hatred and deception easily wafts into your mental nostrils.

 
Read more...

from Counter Culture Comments

This is an edited version of the transcript for Counter Points Media's video 'The Truth About Gab.' The information might be old or outdated, and the author might not hold the same opinion today.

The Truth About Gab on BitChute

The Truth About Gab on YouTube

Gab.ai has been around since August 2016, and was launched publicly in May 2017. However, you may not have heard much about it until October 2018, when a Gab user committed a mass shooting in a Pittsburg synagogue. As usual, the typical left-wing fake news reporting rushed to blame guns for the shooting, but when they wanted to take a break from that, they began blaming Gab, forever tarnishing its reputation and filling search engine results with unbased slander against the site. Why? There’s a quick and simple answer, but a long story, so it’s best to start at the beginning.

Gab was originally launched as a free speech competitor to Twitter. After harsher and harsher censorship rules imposed by Twitter, Andrew Torba created Gab as a free-speech Twitter clone. The interface and methods of interaction were similar. There are hashtags, topics, @ symbols for mentioning certain users, and so on. But there were differences too, like the inclusion of groups, as well as, you guessed it, protections for free speech. According to their current Community Guidelines, Gab allows all speech that is legal under the United States’ First Amendment, which protects free speech. The only content not allowed on the site is piracy, threats of violence or terrorism, illegal pornography, and using Gab for the illegal sale of various products and services. Their policies for account management is similar to Twitter’s, however, banning spam accounts, duplicate accounts and account squatting. Gab’s policy on content, meanwhile, seems to be “if it’s legal, it’s fine.” This is in stark contrast to Twitter, which bans content that is racist, so-called “homophobic”, or just supposedly “hateful”.

When the site launched, Andrew Torba made an announcement on the blog site Medium, and the tech blog Wired rushed to condemn the site, calling it “alt right”, which flies in the face of a direct quote from Torba where he said “we want everyone” and “if there are any centrists, progressives, libertarians, or apolitical people interested in trying something new, I say, please join us.” Of course, Torba (who hold multiple online accounts using the name of Gab), eventually got banned from Medium.

However, coverage of Gab since its launch was few and far between, except for when their apps were blocked by Apple and Google’s app stores because of “hate speech.” Things were relatively peaceful, until one dramatic moment that would change everything for Gab, forever.

A Gab user shot people. While Gab never condoned the attack, and never directly supported the shooter or his ideology, many blamed Gab for inspiring his hate. While odd, this is quite typical of the over-tolerant left. In the leftist’s often psychotic mind, if one does not support a message or idea, they do whatever they can to silence the opposition. If you don’t like conservatives, you ban them. If you don’t like Christian bakers you put them in jail. If you don’t support Nazis, you punch them.

This line of thinking leads the leftist to believe racism is far more widespread than it actually is; it sees a lack of virtue signalling as a clear case of racism that must not be tolerated. However, one underlying factor in the case of Gab is that they are doing nothing wrong. They simply host a website where people can post stuff. They aren’t breaking the law, so the only way to take them on is through tarnishing their reputation. So, the lamestream media barrages Gab with slander whenever they cover it. This is one reason why Gab is viewed as alt-right.

However, there is another major factor at play: the vast majority of Gab’s users are alt-right, and racist. At first, this seems to validate claims that Gab is an alt-right website, designed for racist white Nazis. (Okay, black ones too, but I’m not going over that today.) It’s true that most of Gab’s users are racist; however, this is not due to Gab’s prioritizing certain views over another, nor rules banning anti-racist speech, but two major factors; the first is that the first users to switch to Gab were mostly people who had been banned from Twitter for racist or incendiary speech. The disproportionate and discriminatory nature of Twitter’s bans and censorship have led most of the Twitter exiles to be people from the far-right. Ironically, the far left forces alt-right social media users off their site and drives them to Gab, and then blames Gab for having an alt-right userbase. Then, of course, their loud proclamation that Gab is racist dissuades non-racists from joining the website and condemning the hatred, leaving the alt-right and racism as the predominant voices on the website. Obviously Gab isn’t an alt-right site, designed for neo-Nazis, like the media says they are. Rather, it serves as a haven for free speech and freedom of expression. Several progressives have joined the website, after all. But the media focuses only on the fact that the alt-right can use the site without being afraid of getting banned. That is the reason they are attacked, because in the end, some people want only their voices and perspectives to be heard.

Written by Casey Rollins.

@realcaseyrollins@qoto.org

@realcaseyrollins@civiq.social

@thecaseyrollins on Twitter

 
Read more...

from solarqueer

A short story

She finally texted me after weeks of silent treatment and I rushed over to her house. It was a cold, dark and foggy fall morning. I went there by bike to be faster, but about half way there I knew it was a bad idea. The muddy ground slowed me down drastically on the uphill parts and downhill I had to break constantly to avoid skidding. When I arrived I was splattered with sludge all over. I tried to clean myself up a little as I ascended to the doorway. The sun was coming up and the fog started to lift. The sunshine lifted my spirit. I had started developing a fall depression over the last weeks – partly because of the weather, partly because she had left for a vacation with her family and we had no contact. When she had texted me “Can you come over? Now?” at 7 in the morning I knew it was something important she wanted to talk to me about. I hoped maybe she would… no, I tried not to go there. If I didn’t get my hopes up I couldn’t get that disappointed. I texted her: “I’m here. Came by bike, too dirty to come in” and waited. With every heartbeat the fog lifted up higher revealing more and more of the beautiful view of the city. One of the countless reasons I loved to come here – one of the few that weren’t her.

She opened the door – still in her pajamas. “Wait there, I’ll just get dressed real quick.” She just put on a jacket and boots, but still I felt kinda naughty watching her through the door. “Come with me” she said and led the way into the forest. I knew this trail better than my own street. She often took me here for deep conversations. This is where she took me whenever she wanted to talk about troubles she had with her family, at school, with friends or with her boyfriend. Well, ex-boyfriend now. It’s also where she always asked me about me and wanted me to open up, but that was never very fruitful. I just didn’t think I had much worth talking about and when I did it took me only a few words. Today she had quite an impressive walking speed, but she didn’t seem to be in a hurry with starting to speak. We were already walking for about 10 minutes and the sun was up. It turned out to be a very beautiful morning. The trees glowed in colors from green to red and the ground was covered in a deep layer of foliage. It felt like walking on clouds, but speed-walking trough it was quite exhausting. I was panting quite hard, but it couldn’t be heard over the loud wind. I caught up with her and touched her on the shoulder. “Could you slow down a bit?” I asked. “Oh, sure.” she said and we walked on side by side.

I knew she had something she wanted to get off her chest, but whenever I saw her mouth open as I glanced over to her she stopped herself before uttering a sound. Or maybe she did make a sound and I just didn’t hear it? Since I was still waiting for her to finally tell me whats going on and I didn’t know anything better to pass the time I tried to experiment with how loud I could hum without her hearing me over the wind. I barely heard myself at first, then I turned up the volume. “Huh?” “What?” “Did you say something?” “No I was just...” The last word actually got swallowed by the wind. “But there is something you want to talk about, right?” The droning sound of the wind swelled up in my ears as the suspense rose. I could no longer hold back my deepest hopes and gave in to a part of me that believed in magic and miracles. If I’d just wish for it hard enough she would ask me to go with her right now. In the few seconds that felt like hours as I waited for her response I lived through the rise and fall of this hopeful part of me. As it rose to power the rest of my existence teamed up to form a resistance. The motto of the resistance movement was “I’m never going to have a girlfriend – the whole concept is ridiculous”. This part of me felt so much more real to me so it took over pretty fast. I considered myself a hopeless romantic – literally. Romance was a big part of my interior life, but it was always just fantasy and probably wouldn’t ever be more than that. So like most of the times when I let myself hope for a moment that glorious moment was short and followed by a much stronger feeling of defeat – and she still hadn’t even said the first word.

“I..” she said and paused. My heart suddenly weighed a hundred pounds and sunk to my feet ripping a hole through my body on the way down. My brain went to overdrive and bombarded me with all the possible ways to end this sentence – well only the possibilities that fit the pitiful expression on her face. I don’t like you anymore. I am going to move. I have a new boyfriend. I know about your disgusting secrets. I have cancer and only two more weeks to live. “My...”, she started a new sentence and paused again, throwing my brain completely off. My mothership is going to pick me up in a few minutes taking me back to my home planet where I’ll deliver my report saying that this planet is not worth saving. “My dad says we can’t hang out anymore.”

My hundred pounds heavy heart suddenly got magnetically attracted by the earth’s core and ripped a hole through the planet on its way further down than rock bottom. Only a shell of me was left. Since the shell was no living being it didn’t have to breath to prevail and it didn’t have to tense it’s muscular system to stand still. It also didn’t have a lot of senses. One – I don’t know which one it was – noticed that she started tearing up. Since my shell wasn’t capable of it’s own feelings it showed compassion for hers and put an arm around her to comfort her. Her touch changed things. Her warmth filled my shell back with life and her heartbeat drew my heart back from the earths core into my chest in a second. I could feel my heart hammer against my ribcage like it wanted to melt with hers as I proceeded to embrace her. She turned her head to my shoulder and started crying heavily. In small waves my brain started working again. Lead by a single feeling occupying my whole being that I couldn’t label at the moment the autonomous part of my brain sent unfiltered words to my mouth, leaving the bit of consciousness that had returned out of the game: “Did he say why?”

Tags:

#love #romance #depression #ShortStory #LoveSickness

 
Read more...

from carbontwelve

This is day twenty-two of my attempt to write something, anything, every day for 365 days in a row; not that I have been very consistent.

As you may or may not be aware Wordsmith Social is powered on the backend by the Open Source Software WriteFreely.

WriteFreely is built around writing. There's no news feed, notifications, or unnecessary likes or claps to take you away from your train of thought.

The design ethos of WriteFreely is what initially sold me on using it for powering Wordsmith; having an almost pure-minamalist design for both the content editor and the published display spoke to what I had been yearning for in order to start my 365 day writing challenge.

With the majority of distractions removed from the platform, the focus can be entirely about content. This made Wordsmith my go to place for storing notes-to-self and short story ideas as it is largely distraction free.

Wordsmith has been in operation for little under a year, since first going live in Janurary 2019 it has, as of writing this, become home to 1,021 articles across 424 blogs. While not exactly ground breaking numbers that does put us in fourth place when placed against all other known WriteFreely instances.

Within the first month of writing on Wordsmith and using the WriteFreely softeware on a daily basis I had already put together a growing list of issues I had with either the interface, its experience or its interaction with the wider fediverse. At the time I recognised that the software was only in a pre-version-one phase and kept my complaints within a draft document in the hope that the majority would be quickly dealt with as they were in my mind quite simple to fix.

Twelve months later and while there has been considerable progress made, in honesty the difference between version 0.7 from Janurary to 0.11 now isn't very noticable and thats with 358 commits to the code authored by a growing range of developers.

The seed for my digging out my year old grievances is reading the final WriteFreely post by digitalgyoza. There they bode a fond farewell to the software in preference for using Wordpress with their list of key deal breakers containing a number of items I had previous personal issue with.

“Using the Write.as platform has been a lot of fun, and the distraction-free approach is something I love. However right now, I feel there are some key features which just aren't quite there yet. Features that are pretty native and built-in on other platforms.”digitalgyoza

Before I begin with my list of grievances, to be fair to WriteFreely it hasn't yet had a 1.0 release and some of the below is included in the projects roadmap. However given that write.as, the platform WriteFreely originates from, has been in production for four years it is astonishing that some of these features are missing.

Password Resets

Given that password resetting is one of those features that all competeitor products have, and is often one of the first things developers add to a new project. It is astonishing that a year after I first noted it being missing it is still not something that has been implemented!

Writing the functionality has been on the roadmap (T508) since the beginning of 2018 and attached to the version 1.0 track since the beginning of 2019.

“How do we send email with a reset link if they haven't set an email or if the email they provided doesn't exist in the system?”joyeusenoelle

Providing password resets for WriteFreely users is complicated a little bit by the fact that sertting an email address on signup is optional. This means that for those users the traditional password reset route wont work. In my honest opinion that is to be expected behaviour, we can't send you a password reset if you don't provide means in which to do so.

For those users the software could resort to the “paper keys” approach where by all users are provided a list of one time use keys that can be used for authenticating when they forget their password.

Custom Avatars

At current WriteFreely has pre-designated avatars for 0-9 and a-z but no way for the end user to define one per Collection/Blog.

Aside from this potentially being problematic for users of non lattin alphabets this is again along with password resets a core feature that traditionally gets added to a project first. I wouldn't mind if instead of allowing arbitrary user upload, WriteFreely allowed the linking of a Gravatar account or similar third party avatar provider.

A job (T546) was created for this issue in December 2018 but was recently added to the “Far Future” track so I have little hope of it being implemented any time soon.

General Image Uploads

This is a sideline to my previous complaint and also has its own job (T550) that was drafted around the same time as T546. If we are allowing users to upload custom avatars that becomes the prerequisite to adding general image uploading.

The downside to this is that instance admins would likely want to limit how many items each user can upload or the total disk space consumed and either of those tasks take time to engineer. However given that competing software often contains this feature its something that is increasingly becoming a obvious missing feature.

User & Content Moderation

User moderation is a huge deal, admins and instance moderators need to have tools made available to them so that abusive users can be identified and dealt with as efficiently as possible.

What is shocking to me is that this is something that had been left out of WriteFreely until very recently with the addition of admin user tasks such as silencing (T661), suspending(T553), and removing items from the public feed (T578). The later of those being raised by myself back in May 2019 after a short bout of SPAM being posted on Wordsmith Social.

Automatic SPAM Detection

WordPress has had automatic SPAM detection provided through Akismet for many, many, many years. It makes sense, given the potential for abuse, that WriteFreely support intergration with SPAM detection services like Askimet, doing so would greatly reduce the burden of moderation from seek-and-destroy to check this flag list and delete/allow each item after a quick review.

Unlike my previous grievances this still has no issue in the projects tracker associated with it; I will be querying that after this article is written.

Require Email on Signup

For various philosophical reasons WriteFreely doesn't require an email address upon new account registration. Aside from the obvious issues with password resets that I have already tended this also makes it difficult for platform admins to inform users of events happening on their account such as moderation decisions.

I feel that this should be a configurable option that instance admins can toggle to enable/disable email address requirement upon sign-up.

Content Reporting

Mastodon has its own account reporting api that allow users on other instances to flag to an instance admin accounts that are spamming, being abusive or in breach of their instance ToC or CoC. Traditional publishing platforms like twitter and WordPress.com have their own process through which the general public can report content for various reasons so it stands to reason that WriteFreely should too.

Anyone should be able to report content published on a WriteFreely platform as one of the following categories:

  • This content is SPAM
  • This content is abusive
  • This content promotes self-harm/suicide
  • This content infringes upon my copyright

With the report flagging that content to the instance admin/moderation for dealing with. At the very least there should be a “report” link in the footer of every page that takes the user to a page detailing how they can get in touch and report an issue.

Per Collection/Blog “metadata”

I believe this to be a feature largely anchored to Mastodon with its fields_attributes attribute containing up to four items of user editable profile metadata per user. However given that Mastodon is the largest fediverse subscriber it makes sense that this functionality should be added to WriteFreely

Federation Interactions (follows/comments/favourites)

While the statistic is hidden away, as a blog author you can see how many Fediverse followers your publication has. However there is no facility within WriteFreely to view comments or number of favourites as all let alone on a per post basis.

I can understand some of the philosophical reasoning behind this however I personally feel this should be something core to the platform and able to be disabled on a per user basis if such things cause anxiety.

Ideally I would like to see comments appear on each posts page with instructions to users for how they can add their own via federated interaction; maybe even going so far as to implement Mastodons remote follow/boost/like functionality.

I am an advocate of federated software and in having used WriteFreely for the past twelve months I am also quite fond of it even with its enormous feature gaps.

That being said, Wordsmith Social is growing and will only continue to get bigger and more active and therefore some if not all of my above grievances are quickly becoming important hot issues that need solving sooner rather than later.

To that end, it may be that I have to roll up my sleeves and dig into the code in order to ensure that some if not all of the above eventually makes it into production even if that nescessitates Wordsmith Social becoming a fork of WriteFreely.

🌻

 
Read more...

from What Is Tomat0 Up To?

Disclaimer: I am in no way, shape or form officially affiliated with any of the projects/instances. I write/cover on this topic because I genuinely care for it.


As people become increasingly disillusioned with “conventional social media”, there's a lot of confusion among creators regarding alternatives for publishing their work.

There's been multiple attempts by vultures, usually involving crypto-currency in one way or another: these are often structured similar to Ponzi schemes and should be avoided at all costs.

However, past all of that, there is one initiative that holds promise for creators who are scared of copyright/censorship: the Fediverse.

What Is the Fediverse?

The Fediverse is a term used to refer to the ecosystem created by various interconnected instances to make one unified yet decentralized social media community.

All of these “instances” are individually hosted websites with their own rules and administration: however, they all run a common, open source application under the hood that links them all to each other.

This allows for the giant content pool of centralized social media without any of the centralized control. Don't like the rules of one instance? That's fine, just go to another one which you like more.

Due to the checks provided by federation/FOSS, the freedom often claimed by many isn't just a hollow promise. It's in place regardless of what the original creators decide to do years down the line.

Where do I publish/register?

The instance recommendations are subject to change at any time, for obvious reasons.

Registration seems to throw people off, but it's easy once you have a lead on where to look. Here's a quick guide.

Music/Podcasts

  • Best Service: FunkWhale
  • Recommended Instance: Official
  • Replaces: SoundCloud
  • Mobile App: Otter

Videos

  • Best Service: PeerTube
  • Recommended Instance: LinuxRocks
  • Replaces: YouTube
  • Mobile App: Thorium

Art/Photography

  • Best Service: PixelFed
  • Recommended Instance: Official
  • Replaces: YouTube
  • Mobile App: Thorium

Blogging/Writing

  • Best Service: Plume
  • Recommended Instance: Official
  • Replaces: Medium/WordPress

FAQ

Why should I care? A lot of the popular platforms have become quasi-monopolistic, and as a result it is no longer out of the ordinary for a creator to get screwed over. False copyright claims, sporadic removals/demonetization are incredibly common and difficult to appeal usually.

I'm not sure if I want to fully commit yet.

That's fine, you can still mirror your content over to these services. This will give you a backup incase something happens to your original account and also give you a chance to try out these services.

How will I get paid without ads/crypto?

Ad-revenue and crypto both have their issues to the point that anyone who expects to seriously get paid should not expect this to be a stable source of money.

At this point, independent creators are best off relying on donation platforms; here are a few options:

  • LiberaPay is a popular option with Fediverse creators, functioning similarly to Patreon but with a few key differences.
  • The traditional option is Patreon, a donation platform that works similarly to a subscription model for the people who wish to donate to you.
  • If you don't want a subscription or for some reason want additional privacy, setting up a Monero wallet is probably your best bet. The process is a bit more involved, so I wouldn't recommend it if you just want an easy way to get paid.
 
Read more...

from pepemao

#kurdystan #Rojava #lang_pl #news #BliskiWschód #popolsku

Skończyłem dziś tłumaczyć kolejną porcję informacji od Internationalist Commune of Rojava – zapraszam do lektury!

Nie mam też w tej chwili porządnie przejrzeć tekstu, a ze względu na długość tekstu tłumaczyłem na bieżąco, wszelkie poprawki redakcyjne mile widziane na pmiszcz@disroot.org

Kurdystan.info śmiało możecie publikować, proszę o puszczenie dalej


Plany Imperialistów, Dyplomatyczne Gry, Rewolucyjny Opór — Obraz Tureckiej Inwazji na Rożawę

9ego października Turcja rozpoczęła zapowiadaną od dawna agresję na wyzwolone terytoria północno-wschodniej Syrii. Zaraz po potwierdzeniu przez Stany Zjednoczone planów okupacyjnych reżimu AKP-MHP przez Stany Zjednoczone oraz pośpiesznym wycofaniem swoich wojsk, o godzinie 16 czasu lokalnego na miasta i wsie Rożawy spadły pierwsze bomby. Faszystowska turecka armia okupacyjna wsparta przez islamistyczne oddziały pomocnicze poszły w ruch ochraniane przez ciągły ostrzał osłaniający tureckiej artylerii i przekroczyła granicę jeszcze tej samej nocy. Plutony okupacyjne skupiły się głównie na zajęciu terenów wokół dwóch miast – Gire Spi (Tel Abyad) i Serekaniye (Ras-al-Ain).

Jednak atak w żadnym razie nie był ograniczony do wąskiego wycinka ziemi pomiędzy tymi miastami. Wioski i miasta wzdłuż całej granicy stały się celami tureckiej artylerii i lotnictwa. Strategia Turcji była jasna od samego początku wojny. Wraz z pierwszymi atakami, mającymi miejsce w tej samej chwili na całej granicy, cywile byli szczególnie narażeni na obrażenia i zasiany strach. Żywi mieli być doprowadzeni do martwego punktu, dezorientacji i zmuszeni do ucieczki.

Składy żywności, spichlerze, piekarnie, oczyszczalnie wody, stacje paliw, szpitale i inna kluczowa infrastruktura stały się celem ataków. Lecz gdzie tylko faszystowscy agresorzy śmieli nastąpić na wolną grunt Rożawy, tam ich przemoc nie pozostała bez odpowiedzi, spotkała się zdecydowanym odwetem. Narody Rożawy i Demokratyczne Siły Syrii stanęły ramię w ramię przeciw tym atakom i odwdzięczyły się historycznym oporem. Przeciwnik nie spodziewał się tak dzielnej odpowiedzi, a pełne determinacji działania ludności i jej jednostek obronnych doprowadziły do zatrzymania postępów okupanta.

Reżim w Ankarze spodziewał się zająć Gire Spi i Serekaniye za jednym zamachem, następnie zaś zwrócić się ku pozostałym terenom Rożawy. Spotkawszy się z własną porażką i wściekłą, niezłomną wolą narodów i ludzi północno-wschodniej Syrii, zdecydowali się na brutalny, barbarzyński atak na cywilów. Naloty i artyleria zostały wykorzystane do masakry setek osób. Tuziny spalono żywcem z zrzutach białego fosforu na Gire Spi oraz Serekaniye. Niezliczone rzesze zostały ranne i okaleczone. Lecz pomimo tych tragedii niewielkie Serekaniye stawiło heroiczny opór przez 12 dni. Zaledwie 30,000 mieszkańców w walce z drugą największą armią NATO, wraz z całą ich zaawansowaną technologią wojenną i siłą ognia, zmusiło faszystowski reżim Erdogana do potknięć i upokorzeń. Odcięci od zasobów żywności i medykamentów, wyposażeni jedynie w broń lekką i niedostatek amunicji, kilkaset odważnych kobiet i mężczyzn przeciwstawiało się inwazji. Obrońcy Serekaniye zapisali opowieść oporu, której nigdy nie puścimy w niepamięć.

A im dłużej trwały barbarzyństwa faszystowskich najeźdźców na Demokratyczną Federację Północno-Wschodniej Syrii, tym więcej zbrodni zobaczył Świat w całej okazałości. Obrazy egzekucji bezbronnych cywilów, wśród nich kurdyjsko-syryjski polityk Hevrin Khelef, rozlały się międzynarodowych mediach i spowodowały przerażenie. Płacz płonących dzieci Serekaniye brzmiał w świecie, przedstawiając turecką „operację Źródło Pokoju” oczom postępowej ludzkości. Międzynarodowe protesty zaczęły rosnąć i krok po kroku narodowe państwa Europy, jak i imperialistyczne światowe potęgi, pod presją własnej ludności, okazały się zmuszone do zajęcia stanowisk. Rosja także, w ostateczności musiała podjąć w tej sytuacji działania.

Polityka Rosji od dawna opierała się na podkładaniu gruntu pod turecki atak w nadziei na to, że osłabione w walce przeciwko tureckim najeźdźcom rewolucyjne siły w północno-wschodniej Syrii zmuszane zostaną do kapitulacji i oddania się w ręce Damaszku. Dotychczas Federacja Rosyjska sabotowała jakikolwiek dialog pomiędzy rożawskim samorządem a reżimem Baas, zostawiła jednak miejsce dla tych wstępnych rozmów wraz z rozpoczęciem tureckiej inwazji. Cały czas liczyli na lepszą pozycję negocjacyjną. Także wewnętrzny nacisk na rząd Asaada, by ukrócić turecką agresję na północy kraju. Piątego dnia wojny podpisano pierwsze porozumienia militarne pomiędzy centralnym rządem syryjskim i Federacją Demokratyczną.

Zachodnie media głośno krzyczały ogłaszając koniec rewolucji i samorządności, a zdesperowani dziennikarze uciekali w strachu przed rzekomo nadchodzącymi wojskami Assada, samorząd ogłosił więc, że porozumienia powinny dotyczyć wspólnej obronie terytorium kraju. Zanim jakikolwiek dialog dotyczący przyszłości Syrii będzie mógł być kontynuowany, najpierw powinno się zagwarantować nienaruszalność syryjskiego terytorium jako całości. Jako, że taki polityczny dialog nie może być prowadzony w warunkach obcej inwazji na Syrię, wyparcie tej okupacji idzie więc na pierwszy ogień. Z tego powodu porozumienia wojskowe nie mają wpływu na administrację czy życie ludności cywilnej, poza już pełnym obstawieniem syryjskiej straży granicznej wzdłuż całej granicy z Turcją. Szybkie przemieszczenie jednostek Syryjskiej Armii Arabskiej zajęło trochę czasu i było przez długi czas ograniczone to terenów powyżej 30 km na południe od granicy.

Państwa europejskie także zaczęły obierać stanowiska i, w niektórych przypadkach, potępiać turecki najazd. Ostatecznie jednak, państwa Unii Europejskiej nie były w stanie podjąć zdecydowanych kroków taki, jak rynkowe lub militarne embargo wobec Turcji. Interesy największych eksporterów, jak choćby Niemcy, stanęły temu na drodze.

Choć były to głównie powierzchowne i puste obietnice służące temu, by ostatecznie udobruchać krytyczną opinię publiczną, nacisk na Erdogana i Trumpa jednak się zwiększył. Nawet w świecie amerykańskiej polityki pozycja Trumpa była stopniowo izolowana, zaś sam prezydent spotkał się z ostrą krytyką nawet z obozu republikańskiego. Reżim Erdohana i Bahceliego był odpowiedzialny za pełną agresji wojnę sprzeczną z prawem międzynarodowym, oni zaś potrzebowali wyjaśnień i desperacko próbowali legitymizować i uzasadniać swoje zbrodnie kłamstwami i propagandą. Reżim Erdogana wraz z administracją Donalda Trumpa opracowały nowy plan i ogłosiły zawieszenie broni dziewiątego dnia wojny, aby uwolnić się z tej skomplikowanej sytuacji oraz uciszyć publiczny sprzeciw.

Amerykańscy imperialiści działali więc jako negocjatorzy i patroni rewolucji Syrii północo-wschodniej, Turcja zaś okazała łaskę i ogłosiła w swej wielkiej dobroci wycofanie sił samoobrony ze 120. kilometrowego pasa ziemi pomiędzy Serekaniye i Gire Spi. Donald Trump natomiast ogłosił się największym strategiem Bliskiego Wschodu w historii Stanów Zjednoczonych i nawet stwierdził rozwiązanie kwestii kurdyjskiej. To, co zamigotało na ekranach telewizorów całego świata 17. października było niczym więcej, jak tanią, słabo zaaranżowaną zagrywką skrojoną na legitymizację okupacji. Strefie okupacyjnej nadano status quo, a siły obronne, będące jedynymi legalnymi wojskami w regionie, zostały wezwane to wycofania się. W tym czasie Trump i Erdogan mogli złapać trochę powietrza od ataków opinii publicznej, media zaś zaczęły umniejszać temat. Unia Społeczności Kurdyjskich (KCK), największa organizacja parasolowa kurdyjskiego ruchu wolnościowego ogłosiła, że porozumienie pomiędzy Trumpem i Erdoganem nie ma moralnego ani politycznego uzasadnienia, i że militarny opór jest jedyną ścieżką, jaka pozostaje w świetle międzynarodowej rozgrywki przeciwko Rewolucji w Rożawie i jej osiągnięciom.

Siły obronne Federacji Demokratycznej dostały 120 godzin na wycofanie się ze spornych terenów, jakkolwiek określenie tych terenów wahało się znacznie. Samorząd jasno zadeklarował, że mógłby być tylko strefą pomiędzy Gire Spi i Serekaniye, mimo to reprezentanci Republiki Tureckiej próbowali wpłynąć na społeczne postrzeganie sprawy i nieustannie mówili o terenie długości 440 km. Erdogan był pełen nienawiści podczas walk o Serekaniye, jak i na wszystkich pozostałych frontach, bez przerwy grożąc całkowitym zniszczeniem Federacji, negocjacje pomiędzy imperialistami kontynuowane były po cichu i w kuluarach. Rosja przejęła stery i spodziewano się, że dokończy to, czego Ameryka nie skończyła.

22 października rosyjski prezydent zaprosił dyktatora Erdogana na wizytę do Kremla. Agenda tego spotkania od samego początku nie pozostawiała złudzeń, co pozwoliło odpowiednio przygotować się Erdoganowi oraz zabrać ze sobą niejedną odpowiednią mapę regionu. Dwie potęgi gwarantujące ustalenia negocjacji z Astany, a więc i rzekome zawieszenie broni w Idlib, doskonale znały swoje wzajemne oczekiwania. Na koniec zaś uroczyście ogłosiły porozumienie mające zapobiec dalszej eskalacji konfliktu. Federacja Rosyjska de facto uznaje też od tej pory legalność tureckiej obecności w regionie, a tereny pomiędzy Serekaniye i Girespi jako kolejną turecką strefę okupacyjną, tak jak wcześniej Afrin, Bab i Jarablus, na zachód od Eufratu. Według tych ustaleń, tereny na wschód i na zachód mają zostać oddane pod kontrolę Rosji i syryjskiej Straży Granicznej, po wycofaniu wojsk Sił Demokratycznych Syrii. Rosyjsko-tureckie patrole rozpoznawcze, mogące zapuszczać się do 10 km w głąb lądu od granicy, są koordynowane i prowadzone tak, by zapewnić całkowite wycofanie wojsk defensywnych.

Aby zapobiec dalszym tragediom ludności cywilnej, Dowództwo Sił Demokratycznych zdecydowało się na wycofanie z terenów przygranicznych szerokości 30 km, a jednostki syryjskiej Straży Granicznej zaczęły zajmować swoje pozycje. Lokalne siły samoobrony lokalnej ludności pozostały jednak w tyle, podczas gdy regularna armia się wycofała. Ale nawet pomimo tego, tureccy okupanci i ich gangi morderców dżihadu nie zaprzestały swojej ofensywy choćby na jeden dzień. Od przyjęcia ustaleń – mimo, że Syryjskie Siły Demokratyczne dotrzymały ich w pełni – ataki z powietrza i ziemi kontynuowane były bez zacięcia.

Szczególnie intensywne są fronty na południe i zachód od Serekaniye, w kierunkach miast Dirbesiye i Til Temir, a także w pobliżu Ayn Issa'y, stolicy Federacji Demokratycznych. Siły okupacyjne depczą każde ustalenia, łamią zawieszenia ognia i nie przepuszczają żadnej okazji do poszerzenia swojej strefy okupacyjnej. Gdzie tylko najeźdźcy napierają dalej wbrew ustaleniom lub tam, gdzie cywile stają się obiektem ich ataków, tam Siły Demokratyczne także uderzają w odwecie i z determinacją w ramach swojego prawa do samoobrony. Są przy tym czasem wspierane przez Syryjską Armię Arabską, która już dziesiątki razy stała się celem ataków tureckiej armii.

Każdy i każda, kto widzi rzeczywistość tu na tej ziemi i patrzy na codzienne poświęcenia ludzi swoimi własymi oczyma, ten i ta tylko może zrozumieć całą tę farsę, gdy politycy Zachodu chełpią się rzekomym niezwykłym sukcesem zawieszenia broni i nieomal oddają pokłony Turcji za jej zaangażowanie w zachowanie pokoju. Zawieszenie to pozostaje niczym więcej niż brudnym kłamstwem, nieczystą grą i fałszywym teatrem okupantów i stojących z nimi potęg imperialnych od samego początku. Oczywiście, zawieszenie broni i polityczne, pokojowe rozwiązanie byłoby wskazane, lepsze niż dalszy rozlew krwi, a ruchu wolnościowe naturalnie wykazują zrozumienie tej konieczności do pójścia na kompromis, lecz przede wszystkim nigdy nie wolno oddawać swojego własnego losu w ręce własnych wrogów. Tak więc i przygotowania i mobilizacja ludności do rewolucyjnej Wojny Domowej nie ustępują, gdyż wciąż faktem jest, że to działania i siły w terenie określą prawdziwy wynik tych negocjacji. Koniec końców musimy przyznać, że rozpoczęcie tureckiej wojny wszczęło nową fazę procesu rewolucyjnego w Północno-Wschodniej Syrii. Od dawna już ruchy wolnościowe i wszelkie organizacje oraz organy działające w ich ramach mówiły o “międzynarodowej konspiracji” przeciwko kurdyjskim ruchom wyzwoleńczym, szczególnie przeciwko Rewolucji w Rożawie. Próby okupacji i wymierzone ataki w Południowym Kurdystanie, ciągnąca się wojna totalna i Północnym Kurdystanie i Turcji, wreszcie inwazja na Rożawę, wszystkie są częścią jednej i tej samej koncepcji i nie mogą być rozważane oddzielnie od siebie. Atak na lądzie, który niedawno się rozpoczął, jest jedynie kolejnym etapem tego, co przeciwnicy Rewolucji próbowali wprowadzić w życie od lat, czasem poprzez embargo, czasem przez wpływy polityczne, czasem bezpośrednie działania zbrojne. Wojna przeciwko rewolucji w Północno-Wschodniej Syrii i na Bliskim Wschodzie nie tylko nie zaczęła się 9. października 2019 roku, ale była kontynuowana od dziesięcioleci na poziomie ekonomicznym, społecznym, politycznym i militarnym. Konkretny etap określony jest przez, które aspekty tej wojny są chwilowo dominujące i jakie metody oporu dobrane zostają w odpowiedzi.

Oczywiście może być ciężko ocenić i zrozumieć dzisiejszą lokalną, jak i globalną sytuację. Chaos jaki przed sobą widzimy jest konkretnym wyrazem tego, co jako ruch od dawna określamy III Wojną Światową. Nie ma dziś imperialnej potęgi, która nie byłaby w ten, czy inny sposób reprezentowana na syryjskiej ziemi, która nie brałaby udziału w wyścigu o redystrybucję Bliskiego Wschodu. Jeśli spróbujemy dziś ocenić sytuację polityczno-wojskową wyłącznie na podstawie interesów i pozycji potęg imperialnych wobec sił i reżimów regionu, bardzo ciężko będzie nam zrozumieć sytuację faktyczną. Aby naprawdę dojrzeć istotę wydarzeń w ich całej głębi i pojąć znaczenie terminu „konspiracji międzynarodowej” właściwie, koniecznym jest ponad wszystko nie pomijanie samej rewolucji, jako niezależnego czynnika pomiędzy potyczkami władzy. Należy rozwinąć ideologiczne podejście zdolne do uchwycenia strategicznego wymiaru tej wojny, nie tylko próbować wyjaśnić kroki różnych państw o krótko- i średnioterminowych interesach ekonomicznych, czy politycznych. Różne potęgi kapitalistyczne mogą mieć sprzeczne interesy, mają jednak wciąż jeden, strategiczny, wspólny interes przeciwko rewolucji.

W ramach analizy taktycznej mówimy więc o trzech podstawowych siłach na lądzie – o siłach interwencji imperialistycznej, o siłach dążących do zachowania statusu quo, tzn. regionalnych reżimach i trzecich, demokratycznych siłach Bliskiego Wschodu, kobietach, młodzieży, prześladowanych ludziach i grupach religijnych, ludziach pracy regionu. Rewolucja w Północno-Wschodniej Syrii reprezentuje dziś główny front demokratyczno-rewolucyjnych tendencji w regionie. Zdławienie zrywu rewolucyjnego było możliwe w 2011 roku, zdławienie we krwi, dzisiaj rewolucja reprezentuje bezpośrednią ciągłość podobnych zrywów w ramach Wiosny Ludów. Jeśli więc przeanalizujemy sytuację taktycznie, musimy dojść do jasnego rozróżnienia poszczególnych potęg oraz ich interesów, a także użyć ich do napędzenia rewolucji. Jeśli jednak spojrzymy na sytuację strategicznie, musimy zdać sobie sprawę, że nie istnieją trzy grupy, lecz dwie. Linie podziału pomiędzy demokratyczną współczesnością, a kapitalistyczną współczesnością; pomiędzy socjalizmem, a kapitalizmem; pomiędzy rewolucją, a kontrrewolucją.

Jeśli rozważylibyśmy rewolucję na Bliskim Wschodzie jako całość, demokratyczny federacjonizm w Północno-Wschodniej Syrii w szczególności i oczywiście utworzenie zjednoczonej, demokratycznej i niezależnej republiki federacyjnej w Syrii jako średnioterminowy cel wszelkich imperialnych polityk w regionie, wówczas być może chaotyczne działania administracji Trumpa mogą zostać wyjaśnione o wiele lepiej. Niewykluczone, że niektóre działania USA mogą być na rękę Rosji, zapewne pozwoli to także znowu umocnić się syryjskiemu reżimowi, lecz to co mają one na celu, to osłabienie rewolucji. Żadne kroki nie są obecnie podejmowane USA, Rosję i Turcję bez wzajemnej, ścisłej koordynacji. Jest pomiędzy nimi ogólny konsensus co do tego, że polityczny status, jak i waga rewolucji w negocjacjach dotyczących rozwiązania politycznego kwestii syryjskiej muszą zostać osłabione. Nie jest żadnym przypadkiem, że wywołanie przez Turcję wojny dokładnie pokrywa się w czasie, gdy tak zwany komitet konstytucyjny zwołany przez Narody Zjednoczone stara się wypracować nową syryjską konstytucję ponad głowami ludzi. Po ośmiu latach krwawej wojny, ekonomicznego spustoszenia i grabieży kraju, jak i wydalenia z kraju dużej części jego populacji, znowu próbują przystąpić do zakończenia konfliktu poprzez podział Syrii wedle własnych interesów. Według nich, wizja demokratycznej, świętej, federalnej Syrii nie ma prawa udziału w tych negocjacjach.

System demokratycznego konfederalizmu posiada potencjał stworzenia jedności pomiędzy narodami, który zakończyłby raz na zawsze trwające od wieków polityki podziału i dominacji. Jest więc konieczne by zdławić rewolucję lub zmusić ją do poddania. Cokolwiek próbowano nałożyć na rewolucję w ostatnich latach, ludzie postępowali jednak wedle własnego uznania. Rewolucja wzmocniła się militarnie, ekonomicznie i na poziomie społecznego rozwoju posunęła się jeszcze dalej, rozwinęła własną, niezależną dyplomację i politykę zagraniczną, będącą istotnym czynnikiem w regionie i świecie. Nie ugięli się pod imperialnym dyktatem, zachodzą więc starania, aby zmusić rewolucję do upadku za pomocą Turcji. Turecki faszyzm jest tylko młotem, za pomocą którego starają się stłumić rewolucję, lecz ręce, które trzymają ten młot, są różnorakie.

Od początku tureckiej wojny USA i NATO polegały na sunnickich bojówkach dżihadystów i wspierały je dyplomatycznie, finansowo i militarnie. Większa część Syryjskiej Armii Narodowej, dziś zorganizowanej w bojówki dżihadystów, cieszyła się w ostatnich latach szkoleniami i wyposażeniem poprzez liczne programy CIA i Pentagonu. Fakt oczyszczenia przez USA drogi dla tureckiej inwazji mógł być pierwszym sygnałem, że USA chce prawdopodobnie wrócić do swojej polityki wobec Syrii sprzed 2014 roku. W świetle całkowitego upadku zbudowanego przez NATO tzw. FSA oraz reakcyjnych reżimów Zatoki, postania Państwa Islamskiego oraz nawet silniejszych wpływów Iranu, Hezbollahu, osi Szyickiej, USA zostało zmuszone do zmiany taktyki i większego wsparcia ruchów wyzwoleńczych. Ich płonne nadzieje na szybsze lub późniejsze przejęcie politycznej kontroli nad tym projektem, na wykorzystanie Sił Demokratycznych wedle własnych racji i w razie czego, ponowny ich podział, spotkały się z gorzkim rozczarowaniem. Rewolucja w Północno-Wschodniej Syrii dalej podążą swoją trzecią ścieżką niezależności, wszelkie próby USA i prowadzonej przez nich Koalicji Międzynarodowej doprowadzenia do konfrontacji z Iranem zostały odrzucone, a wysiłki na rzecz politycznego rozwiązania poprzez dialog wewnątrzsyryjski bez zewnętrznego zwierzchnictwa z determinacją kontynuowane.

USA osiągnęło jawny impas ze swoją polityką wobec rewolucji. Lecz w tym samym czasie nigdy nie odstąpiło od swojego wsparcia grup islamistycznych. Gdy Turcja rozpoczęła swoją operację ku osłabieniu tzw. „syryjskiej opozycji” w sierpniu 2016 roku wraz ze swoją inwazją na Północno-Wschodnią Syrię o kryptonimie Tarcza Eufratu, to także spotkało się z dużym wsparciem USA. Amerykańskie siły specjalnie wspierały jednostki syryjskie w przejęciu miasta Jarablus. Ponadto, USA ćwiczyły stowarzyszenia islamistyczne w Turcji i wyposażały je w broń. Samozwańczy syryjski rząd tymczasowy będący politycznym ramieniem tych grup, wciąż jest rozpoznawany przez państwa NATO jako jedyna „reprezentacja narodu syryjskiego”. Jest całkiem możliwe, że teraz USA, wbrew swoim średnioterminowym celom interwencji wymierzonej w Iran, znowu zacznie wzmacniać sunnickie bojówki islamistyczne. Od jakiegoś już czasu dyskutowano czy USA nie pracuje razem z Arabią Saudyjską i innymi państwami nad utworzeniem antyirańskiej międzynarodowej armii sunnickiej. Były też po stronie koalicji próby włączenia arabsko-sunnickich części sił demokratycznych Syrii z południa terenów wyzwolonych pod ich kontrolę i oddzielenia ich od rewolucyjnego sojuszu tworząc oddzielne siły.

Zobaczymy jakie podejście do Iranu zastosuje Turcja w następstwie dzisiejszych wydarzeń. USA próbują wypracować nową politykę od podstaw i zajmie trochę czasu nim stanie się jasne jaką. Faktem jest jednak, że wraz ze zjednoczeniem większości dżihastycznych bojówek w Syrii w Armii Narodowej oraz pochodem na wschód od Eufratu, Turcja i USA posunęły się w swoich planach naprzód stawiając pod znakiem zapytania aktualną równowagę sił. Syryjski rząd przejściowy wraz z Armią Narodową, ich siłą policyjną, różnymi ministerstwami, spośród których wszystkie zlokalizowane są w Turcji, a nawet ambasadami, m.in. w Katarze, ma na celu budowę struktur państwowych mogących stawić czoła syryjskiemu państwu centralnemu nie tylko legalistyczne, lecz takie militarnie niebawem. Gdy weźmiemy także te rzeczy pod uwagę, jasne się staje także, że obecne negocjacje pomiędzy tzw. opozycją i syryjskim rządem pod auspicjami ONZ skazane są na porażkę. Komitet Konstytucyjny to tylko kolejny zaaranżowany aktor. Siły interwencyjne wciąż są zainteresowane eskalacją i jak długo tylko sytuacja nie odzwierciedlać będzie ich interesów, kontynuować oni będą swoją politykę zniszczenia i destabilizacji.

To samo tyczy się Rosji – nie ważne jak często mówić będą o sobie jako o gwarantach syryjskiej niepodległości, jedności i samostanowienia. Także odegrali swoją rolę w tej wojnie i teraz starają się ugrać coś na swoją korzyść. Żądania Rosji poddania się reżimowi syryjskiemu są, oczywiście, nie do zaakceptowania i nie mogą zostać zrealizowane. Rosja prowadzi podwójną grę i używa Turcji, jak i dżihadystów, raz za razem jako środków nacisku na rząd Syrii, by wytworzyć stałą relację zależności. Wpływy rosyjskie w Syrii nie mogą zostać źle interpretowane jako przyjacielskie usługi i ukłon w stronę Asaada. Także Rosja gra dziś w innej lidze i postrzega siebie raczej w środku konfliktu, niż jako trzecią siłę patrzącą na wszystko z boku i sądzącą jaki będzie wynik. Próbuje ona wejść w rolę, którą nazbyt często grało USA; myśli globalnie, wyjaśnia się więc samo przez się, że stopniowe odłączenie Turcji z bloku państw i potęg Zachodu jest nadrzędnym celem. Al-Bab, Idlib, Afrin, teraz Gire Spi i Serekaniye, lista sprzedanych przez Rosję terenów jest długa. W tym samym czasie liczy ona na politycznie upłynnienie rewolucyjnego projektu w Północno-Wschodniej Syrii. Tak więc możemy usłyszeć, jak Ławrow mówi o wielkim znaczeniu kwestii kurdyjskiej, lecz sprowadza ją jedynie do bliskości kulturowej i prawa do języka. Jednocześnie wzywa ona siły rewolucyjne, by mówić w negocjacjach z rządem jedynie w imieniu Kurdów i wyłączyć z nich mniejszości Arabów, Asyryjczyków, Turkmenów. Kurdowie mają zostać spławieni pomniejszymi zmianami prawnymi, a jedność pomiędzy narodami i ludźmi złamana. Życiowe kwestie samorządności i decentralizacji państwa syryjskiego, jak i równy podział krajowych dóbr naturalnych i bogactwa nie zostały nawet wspomniane.

Podejście syryjskiego rządu centralnego i Bashara-al-Asaada do dzisiejszej wojny można postrzegać pozytywnie. Kwestia kurdyjska rozpoznana jest w nim, jako rzeczywista i poważna, wzywa się do wspólnej walki, równości Kurdów i Arabów przeciwko okupacji i sygnałów, jak i gotowości do negocjacji. Lecz wciąż zależy od podejścia Rosji, jak daleko zajdzie dialog pomiędzy rządem i samorządem. Jak na razie, to głównie zewnętrzne potęgi wciąż torpedowały i ograniczały ten dialog. Od 2012 roku, samorząd podjął wszelki wysiłek, aby wraz z rządem Syrii znaleźć razem rozwiązania, rozpocząć proces demokratyzacji Syrii, więc i zakończyć wojnę. Zachodzi oczywiście wciąż pytanie o balans sił i pozycję, z której negocjuje Asaad, jak i gotowość do zaangażowania w szczery, otwarty i poważny dialog. Wydźwięk słów Damaszku o podporządkowaniu reżimowi wciąż się nie zmienia. Osłabienie rewolucji przez Turcję naturalnie odpowiada Assadowi. Zasadnicze pytanie brzmi, czy syryjski rząd będzie ostatecznie zdolny do patrzenia wprzód i poszukiwania rozwiązania w interesie wszystkich Syryjczyków, czy kierowany arabskim szowinizmem kontynuować będzie nacisk na zachowanie statusu quo sprzed 2011 roku. W którymś momencie reżim będzie też musiał przyznać, że celem Turcji jest zdecydowanie coś więcej niż rzekoma walka z terroryzmem. Jest nim długoterminowa okupacja i transformacja Syrii w tureckie państwo satelickie.

Niemniej jednak, pierwsze kroki w kierunku wojskowego sojuszu obronnego mogą być odbierane jako pozytywne i kładą grunt pod przyszłe rozmowy na poziomie politycznym. Nadchodzące tygodnie i miesiące pokażą jak rozwinie się sytuacja. Koniec końców rewolucja w Północno-Wschodniej Syrii jest dziś ekstremalnie zagrożona. Lecz każdy kryzys i każdy chaos przynosi też nowe możliwości. Jasne jest, że różne strony mają na celu zdławienie rewolucji i nikt nie jest chętny do jej akceptacji taką, jaka jest. Od 2011 roku Rewolucja mogła jawić się jako najsilniejsza i w najwyższym stopniu zwycięska siła z całego zamieszania syryjskiej wojny domowej. Wraz z demokratycznymi siłami Syrii, armia rewolucyjna jest dziś bez porównania, jeśli chodzi o jej rozmiar czy zasięg na Bliskim Wschodzie. Po raz pierwszy w historii Bliskiego Wschodu, po jego podziale przez imperialistów sprzed 100 lat, Kurdowie, Arabowie, Asyryjczycy, Turkmeni i wszelkie inne grupy etniczne kraju, walczą ramię w ramię przeciwko imperializmowi i faszyzmowi. Samo to odzwierciedla historyczny krok naprzód. Ponad 5 milionów ludzi żyło teraz w ramach demokratycznego systemu samorządności od 7 lat, a idea stojąca za tym systemem rozprzestrzenia się we wszystkich kierunkach. W pozostałych częściach Syrii i Bliskiego Wschodu mamy do czynienia z rosnącym zainteresowaniem paradygmatem demokratycznej modernizacji. Rewolucja stała się silnym i niezależnym czynnikiem w regionie, a to jest cierniem w oku niektórych sił.

Jednak tak jak na każdym etapie obecnego kryzysu, wynik tego chaosu ostatecznie będzie zależał od stopnia organizacji, inicjatywy i determinacji poszczególnych sił. Im bardziej uda się nam rozszerzyć opór zarówno tutaj, jak i globalnie, zorganizować się mocno i dostosowując się do czasu i potrzeb, tym więcej będziemy mogli dać odpowiedzi, w tym większym stopniu będziemy mogli nadać ton wynikowi tej wojny jako międzynarodowy ruch. Po dziś dzień udało się nam przekształcić każdą obronę w nowe postępy i mamy zamiar to kontynuować. Jako jaskrawy przykład, Kobane wciąż jest w naszej pamięci. Bitwa, która rozpoczęła się w Kobane, zakończyła się zwycięstwem w Baghouz i pełnym rozgromieniem Kalifatu. Tak jak wtedy, będziemy mogli obrócić to zagrożenie w kolejne zwycięstwo. Każda rewolucja porusza się po cienkiej linii pomiędzy nowymi osiągnięciami, a całkowitą anihilacją. Ważnym jest, by nie tracić nadziei i zamiast tego korzystać z możliwości, które też przyniosą nowe zagrożenia. Światowy ruch oporu odgrywa kluczową rolę w postrzeganiu rewolucji jako decyzyjnego czynnika. Być może nie jest w jego zasięgu powtrzymanie lub zapobieganie wojnie, lecz jest to czynnik, który sam z siebie odkrywa dziś, dławi i atakuje niesprawiedliwe ruchy tych, którzy są u władzy. Codzienny opór w metropoliach państw imperialistycznych wzmacnia pozycję ewolucji w negocjacjach. Jeśli uda się nam zjednoczyć walkę ludności tu na miejscu i ruch oporu w miastach w jeden działający podmiot, wówczas także plany władzy runą w niebyt, a rewolucja ogłosić będzie mogła odtąd ogłosić zwycięstwo. W tym sensie, ważne jest niedopuszczenie do załamania się oporu, jak i brak miejsca dla wojny w naszych sercach i umysłach.

Wojna nie jest skończona, a rewolucja przetrwa. Nieczyste zagrania imperialnych potęg i ich kolaboracja z tureckim faszyzmem nie mogą pozostać bez konsekwencji. Być może próbują zmyć krew ze swych rąk, ale my wiemy kim są winowajcy tej wojny. Wiemy też, kto jest odpowiedzialny za te zbrodnie.

Z Demokratycznej Federacji Północnej Syrii pozdrawiamy wszystkich tych, którzy i które były na ulicach w ostatnich tygodniach, blokowali i przerwali normalne operacje, i którzy nie zaprzestaną mówienia na głos o trwających działaniach i polityce. Nawet jeśli niektórym byłoby to na rękę, na walka jeszcze się nie skończyła, dopiero się zaczęła.

Rewolucja w Północno-Wschodniej Syrii wygra, faszyzm zostanie zmiażdżony.

 
Read more...

from Toon Blast Hack - Unlimited Coins And Lives Cheats No Survey

Toon Blast Hack – Unlimited Coins And Lives Cheats No Survey Well, today we are going to provide Toon Blast hack cheats which will provide your unlimited coins within 3-min of your time. Toon Blast is inspired with Candy Crush game and uses the same strategy to level up the game. What makes Toon Blast Unique is the addition of combos which are little different from Candy Crush, you will be addictive when you play Toon Blast levels after levels.

Visit – https://store.gamesdynamo.com/toon-blast-hack-mod-get-coins-and-lives-unlimited/

Go to the site with any device and follow the instructions below to get free Unlimited coins and learn some cool Toon Blast Cheats which will help you clear the levels fast.

Toon blast cheat benefits: Choose the amount of coins or lives Enter your nickname Choose your platform Wait the process until finish

 
Read more...

from Instance Updates

With version 0.11.1 of WriteFreely being released fourteen days ago and nealy 70% of the WriteFreely instances having already updated I thought it was about time that Wordsmith joined ranks.

Notable user-facing changes / fixes:

  • revent transliterated slugs from exceeding character limit
  • Don't consider posts unpublished when they have a title
  • Blog 404 pages are now styled like the rest of the blog
  • Fix missing hostname when publishing via API and support WriteFreely CLI
  • Fix various minor issues with single-user instances
  • Support <audio> HTML element
  • Fix future pinned posts showing in navigation
  • Fix false logged-in state on failed login
  • Fix title attribute getting stripped on <abbr> elements
  • Add helpful instructions on invite links when logged in
  • Publish to user's blog by default, instead of Drafts
  • Fix blog URLs in CSV export
  • Include Reader link in site-wide navigation while logged in
  • Make header navigation on user and non-authenticated pages consistent
 
Read more...

from 'র' - এর ডায়েরি

অসম্ভব সুন্দর একটা ঘুম ভেঙ্গে উঠলাম। দারুন কোন সপ্ন দেখছিলাম হয়তো। কিন্তু স্বপ্নে কি দেখছিলাম ছিটেফোটাও মনে পড়ছেনা এই মুহুর্তে। কিন্তু তা নিয়ে কোন আফসোস হচ্ছে না মোটেই। আগামি রাতেও নিশ্চই দারুন কোন স্বপ্ন দেখবো, তাই মনে না পড়া স্বপ্ন নিয়ে বিন্দু মাত্র আফসোস হচ্ছে না।

পাঁচ দশক এর কিছু পূর্বে সপ্ন দেখার কিংবা নিয়ন্ত্রণের এক যুগান্তকারী মেশিন মানুষ আবিস্কার করেছে। শুরুতে অনেকেই এর ব্যবহার নিয়ে নানা প্রশ্ন তুলেছিল, যুক্তি-তর্কে একে মানব সভ্যতার দারুণ ক্ষতির সম্ভাবনা নিয়ে কথা বলেছিলো। কিন্তু সকল প্রশ্ন আর যুক্তি-তর্ককে পেছনে ফেলে মানুষ একে গ্রহন করেছে। আর শুধু গ্রহন করেছে বললে ভুল হবে, কারণ দিনে দিনে তারা এটিকে তাদের জীবনের সাথে ওতপ্রেত ভাবে জড়িয়ে নিয়েছে।

এখন আর কেউ অধরা-অস্পর্শী স্বাভাবিক স্বপ্ন দেখে না। সবাই যার যার ড্রিম মডুলারে পছন্দসই সপ্ন দেখে, কিংবা তাদের প্রোফাইল আর প্রতিদিনকার একটিভিটি মনিটর করে তাদের সমন্বয়ে সেন্ট্রাল ড্রিম ক্লাউডের নিয়ন্ত্রনাধীন প্রিসেটেড সপ্ন দেখে। আর এতে করে সস্তির পাশাপাশি অপরাধের মাত্রাও দারুণভাবে কমে এসেছে। ফলে যারা শুরুতে ড্রিম মড্যুলারের ব্যবহার নিয়ে প্রশ্ন তুলেছিলো, কিংবা এ নিয়ে যাদের মনে সন্দেহের উদ্রেক হয়েছিলো তারাও একে একে চুপ করতে শুরু করে। উল্টো শিশু থেকে বুড়ো সকলেই এর ব্যবহারে নিয়মিত হয়ে উঠে।

এখন আর শিশুরা রাতে স্বপ্ন দেখে ভয় পেয়ে জেগে উঠে না, বরং ঘুমের মাঝেই তারা নানান জিনিষ শেখে, দর্শনীয় আর ঐতিহাসিক স্থান সমূহ ভ্রমন করে, বিজ্ঞানের খুঁটিনাটি বিষয় গুলো নিবিড়ভাবে পর্যবেক্ষণের মাধ্যমে শেখে। বয়স্ক মানুষেরাও এখন আর নির্ঘুম রাত কাটায় না, ড্রিম মড্যুলারের বদৌলতে তারাও ঘুমে ঘুমে দারুণ সব স্বপ্ন দেখতে দেখতে রাত পার করে দেয়। কর্মব্যস্ত যুবক-যুবতী কিংবা মধ্যবয়স্করা আর সোস্যাল মিডিয়াতে মেতে উঠে না, তাদের একটা বড় অংশই নিজ নিজ চাহিদামত কিংবা নির্ধারিত প্রিসেট অনুসারে ড্রিম মডুলারে ডুবে গিয়ে স্বপ্নে স্বপ্নে সময় পার করে।

আমার অবস্থাও তার ব্যতিক্রম কিছু না। দিনভর কাজ করে যে ইউনিট সংগ্রহ করি, তার বড় একটা অংশ খাবার আর লিভিং রেন্টালে খরচ করে অবশিষ্ট যা থাকে তার কিছুটা খরচ করে ড্রিম মডুলারের ভিন্ন ভিন্ন আপগ্রেড সাব‍্‍সক্রাইব করি। আর তারপর শরীর আর মনের প্রশান্তি লাভের আশায় ড্রিম মডুলার সচল করে ঘুমের অতলে ডুবে যেতে শুরু করি। তারপর ফের সকালে ঠিক নির্দিষ্ট সময় জেগে উঠি। আর এভাবেই আমার দিন গুলো কেটে যাচ্ছে।‌

সেদিন সন্ধ্যায় কাজ শেষে ফিরে কি মনে করে যেন নিউজ আর্কাইভ ব্রাউস করতে শুরু করলাম। অবস্য সেসব জুড়ে কেবল উন্নতি, সম্ভৃদ্ধি আর নানান মাইল ফলক স্পর্শ করার গদবাধা নিউজ দিয়েই ভর্তি। এইসব নিউজের কারনেই এখন আর কেউ নিউজ আর্কাইভ ঘাটে না। বোরিং নিউজ গুলো স্ক্রল করতে করতে বেখেয়ালে একটি লিংকে ক্লিক লেগে যায়। পর পর কয়েকটি উইন্ডো পর্যায়ক্রমে চালু-বন্ধ-চালু হয়ে একটি নিউজ উইন্ডোতে গিয়ে স্থির হয়। নিউজটড অটো-প্লে মুডেই ছিলো, তাই সয়ংক্রিয় নিজেই সংবাদ উপস্থাপন করতে শুরু করলো।

একজন ব্যক্তি বলে যাচ্ছে-

আপনি যখন এই নিউজটি শুনছেন ঠিক সে সময়ের নিরীক্ষা অনুযায়ী গোটা পৃথিবীতে মানুষের বুদ্ধিমত্তার বিকাশ শূন্যের ঘরে অবস্থান করছে। একজন সাধারন মানুষের মস্তিস্কের একটিভিটি আর একটি ডেটা রেকর্ডেট নিন্ম স্তরের বি-২৫২ টাইপের গৃহস্থলির কাজের রোবটের একটিভিটি এক সমপর্যায়ের। আর এই সমীক্ষাটি কেবল গত ১৫ বছরের মধ্যে যারা জন্মগ্রহণ করেছে তাদের জন্যে নির্ভুল ভাবে প্রমাণিত। আর যদি এই ধারা অব্যহত থাকে তবে আগামি ৭০ থেকে ৯০ বছর পর বুদ্ধিমত্তা সম্পন্ন জীবিত মানুষের সংখ্যা দাড়াবে শূণ্যের কোঠায়। যদিও ভবিষ্যতকে একদম নির্ভুল বলা সম্ভব না, কিন্তু সমীক্ষা অনুসারে ৭০ থেকে ৯০ বছর পর মানুষ আর একটি রেকর্ডেড মিডিয়া প্লেয়ারের মাঝে কোন পার্থক্য থাকবে না। তারা হবে আদি গুহা মানবের আধুনিকে রূপান্তরিত গৃহবাসী বুদ্ধিহীন মানব সন্তান।

আর এই ঘটনাটির জন্যে যে জিনিষটি অবদান রেখেছে, সেটি হলো- আমাদের অতি প্রিয় 'ড্রিম মডুলার'। ড্রিম মডুলার কেবল আমাদের স্বপ্ন দেখাকে নিয়ন্ত্রনই করছে না, বরং আমাদের স্বপ্ন দেখবার স্বাভাবিক ক্ষমতাকে নষ্ট করে দিয়েছে। আর একই সাথে প্রকৃতিও আমাদের এই অবিবেচিত কার্জক্রমটির প্রতিশোধ তুলে নিয়েছে। সে মানুষের মস্তিস্কের বির্বতনকে রূখে দিয়ে ছুড়ে ফেলেছে একদম বিবর্তনের শুরুর পূর্বের অবস্থানে।

এই সত্যটি উৎঘাটনের পর যখন তা উপলদ্ধি করতে পারলাম, ততক্ষনে অনেক দেরি হয়ে গেছে। সবাই এখন এই ড্রিম মডুলার নামক দুঃস্বপ্নটাতে বন্দি পড়ে গেছে। তবুও নিজেকে স্বান্তনা দেবার উদ্দেশ্যে ভাবি- হয়তো দুনিয়ার কোন এক কোণে কোন এক গোষ্ঠি এখনো এই দুঃস্বপ্ন হতে নিজেদের বাঁচিয়ে রেখেছে। গড্ডালিকার এই প্রবাহে আমাদের মত গা ভাসিয়ে দেয় নি। হয়তো তারাই বিবর্তনের ধারাকে অক্ষুন্ন রেখে মানুষের মত মানুষ হিসেবে বেঁচে থাকবে।

যদিও সেই আশাটি একদম ক্ষীণ।

নিউজ পোর্টালটার নিউজ শুনতে শুনতে বিরক্ত হয়ে তা বন্ধ করে দিলাম। তারপর আমার ড্রিম মডুলারটি চালু করে ঘুমের অতলে নিমজ্জিত হতে শুরু করলাম। স্বপ্নের মাঝেই আমার ড্রিম মডুলারটি এমন বিচলিত করার মত স্মৃতিটি ঢেকে দিয়ে সকালে আমাকে একটি ফুরফুরে মেজাজ দিয়ে জাগিয়ে তুলবে।

 
Read more...

from siliconprophet

The Black Pill is a sadly ubiquitous part of modern internet culture. The idea hearkens back to the ancient idea of humorism, it is as though people are taking pills of black bile and growing more melancholic through them. But why do people take the black pill?

What is really going on is that the Black Pill is an incomplete radicalization. I have to credit Innuendo studios for this analysis. He has an excellent video that you should watch on this topic.

The Black pill represents an aimless radicalism. Although Innuendo Studios only speaks of it as a right wing phenomenon, it is very prevalent in left wing circles too. The Black Pill is very prevalent among modern Marxists who often will talk about a proletarian revolution but do nothing in it’s service. The Black Pill comes from us being in a society able to effectively prevent radical movements but not radicalization

Enter the White Pill. Taking the white pill means working within existing institutions to achieve compassionate prosocial goals. The White Pill means rejecting apocalyptic fantasies and seeing the world for what it is, a flawed but stable system. The White Pill means joining existing institutions to reform them from the inside.

Lifeism is about preserving functional systems and enhancing their reach. This can mean saving endangered species, or saving democracy, or spreading life across the Galaxy, or spreading democracy across the Galaxy. Lifeism means choosing life in the White Pill, not choosing death in the Black Pill.

 
Read more...

from siliconprophet

I am working on an epic called the Gaiad. It is called the Gaiad because it is the story of Earth, much like the Illiad is the story of Troy (also known as Illium)

The purpose of the Gaiad is to reinvigorate the scientifically known history of the universe, life, and man with a long lost mythopoetic vigor; and to act as inspiration for the future expansion of humanity and life.

The consistent theme of the Gaiad is of family and genealogy. It starts with the big bang as a birth of twins: Yin and Yang representing the divine masculine and feminine. Yin and Yang marry and their descendants continue on to become the universe.

As Apophis did in Egyptian mythology the demon Hillu emerged from the afterbirth of Yin and Yang. This represents evil and chaos as antithetical to family. Hillu has no sex nor genealogy. Hillu is chaos and life is order emerging against this chaos. Hillu personifies all the obstacles that life will face as it develops

Through a systematic genealogy every element and celestial body and particle has a genealogy.

Life on Earth is descended from the marriage of Carbon and Earth. From here the genealogy continues in anthropomorphic representations of ancient evolutionary ancestors. Evolutionary cladistics are genealogies already, so from here the genealogies are no longer metaphorical, just anthropomorphized.

As the narrative continues it follows the adventures of many organisms ranging from bacteria to plants to animals as they survive mass extinctions, multiply, and transition into the forms we know today. Among these events the way that life began sexual reproduction, the Cambrian explosion, life emerging onto land, dinosaurs becoming birds, mammals coming to rule the world, and finally development of complex culture in the apes that became humanity.

After humans emerge the story begins to detail how different groups of humans spread out and became the people of the modern world. There are characters who are the common ancestor of everyone of a certain haplogroup. So every tribe of humanity has its origin story and everyone can see themselves in this narrative regardless of their race, and even if they don’t know their background they can get a genetic test to see themselves in it. Then it goes into the development of agriculture and throughout history telling the stories of great men and women who made great contributions to humanity. These include pagan figures like Hercules, Judaeo-Christian figures like Moses and Christ, and other religious and secular figures such as Muhammad and Confucius and Charlemagne and Gallileo. The story goes up to the present age.

After reaching the present age the Gaiad will continue with the Galaxiad, the story of the Galaxy. The Galaxiad will tell the story of humanity moving from being confined to Earth to living all throughout the Galaxy thousands of years in the future, while maintaining the same mythopoetic vigor of the earlier Gaiad. Characters still address the gods and the stars with pompous speeches, everyone is still introduced by their genealogies. This emphasizes the continuity of the mythopoetic tradition no matter how far we reach into the future.

 
Read more...

from Chribs und Krams

Seit 2 Jahren wohne ich jetzt in Stuttgart und bewege mich dort in meinem Alltag weitestgehend mit dem Fahrrad. Ab und an auch Bus und Bahn wenn das Wetter ungemütlich wird. Manchmal muss man aber auch mal Dinge transportieren die nicht mehr in einen Rucksack passen.

Tatsächlich kam das bisher ungefähr 3-4 Mal vor. Den ersten Transport von ein paar Getränkekästen habe ich noch mit einem Carsharingauto gemacht. Inklusive Parkplatzsuche und der normale Stress im Stadtverkehr. Ein Jahr später musste wieder eine größere Menge Brauerzeugnisse transportiert werden. Dieses Mal wollte ich mir aber nicht den Stress mit dem Auto geben. Lösung: Ein Lastenrad. Egal wie lange ich für die Fahrt brauchen würde, es wird auf jeden Fall eine bessere Erfahrung werden, als sich mit einem Auto durch den Verkehr zu quälen. Dafür habe ich mir bei Lastenrad Stuttgart ein Rad geliehen. Ein Verein der auf Spendenbasis Lastenräder verleiht die an verschiedenen Einrichtungen und Läden in Stuttgart zur Verfügung stehen.

lastenrad 1

Heute musste wieder was bewegt werden und dafür fiel die Wahl auf ein Lastenrad von RegioRad, da die Station näher war als die Lastenräder von Lastenrad Stuttgart. In 30 Minuten habe ich Leergut daheim abeholt, zum Getränkehändler gebracht und wieder einen Kasten mitgenommen. Nach dem abliefern daheim, das Rad wieder zur Station bringen und fertig.

foto

Der Getränkemann war auch ganz angetan als ich auf den Hof rollte. Er fragte nach den Kosten und der Reichweite. Der Akku war zum Glück voll als ich gestartet bin. Ich habe 11% verfahren und die Fahrt kostete 1,80. Eine Busfahrt hätte mehr gekostet und wäre auch zeitlich aufwendiger gewesen.

Also alles richtig gemacht. Für mich funktioniert das so. Und ich würde ganz platt behaupten, in der Stadt braucht man kein Auto!

Man muss ein bisschen planen und auch mehr Zeit für Erledigungen in Kauf nehmen aber dann läuft das. Ich kenne Familien die meines Wissens kein Auto besitzen und mit mehreren Kindern und Lastenrad den Alltag meistern und Kollegen die mit viel Zeit und Leuten einen Umzug mit Fahrrad bewältigen. Somit funktioniert das auch nicht nur als Single-Haushalt. Jetzt braucht es nur noch mehr Räder, und geile Infrastruktur damit die Leute das Auto stehen lassen.

Weil es einfach ein unterstützenswertes Projekt ist und das ganze auch noch unkommerziell. Lastenrad Stuttgart


#fahrrad #alltag #mobilität #text

 
Weiterlesen...